Musikari ezagun eta ezezagunekin kontzertuak eskaintzeko plazera izan dugu, jazz, flamenko eta gehiagoko proposamenak gozatuz eta baloratuz. Gure etxean jo dute Jo Krause, Roger Mir, Robert Vermeulen, Jaume Vilaseca, Tali Atzmon, Stephen Keogh, Mátyás Gayer, Marc Hodgson, Gilad Atzmon, Rai Ferrer, Marjan Linnenbank, Alberto Cases "El Gato", Toni Abellán, Exequiel Coria eta beste batzuk; are ni neu ere igo naiz eszenatokira kantatzera…
Eta malabarista ere izan ditugu, hala nola Martin Schwietzke, Jérôme Tchouhadjian gitarristaren laguntzarekin…
Proposamen hauekin maitemindu gara eta, pertsonalki, Lluís Llachekin bakea egin nuen. El Gatok kantatzen duenean, eraldatzen da, magikoa bihurtzen da… Hotz handia egiten zuen; ia ezin zuten jo. Ikatz-txingarrak jarri genituen eskuak berotzeko kanta eta kantaren artean. Kontzertu oso istriputsua, baina oso ederra…
Albertekin errepikatu genuen, hotz gutxiagorekin.
Hori guztia antolatzeak laguntza eskatzen du: Laura eta Aldo, Olaf —gure bihotzeko laguna—, Jorge bezalako auzokideak, grabazioak errazten dituztenak… Guztiak badu zati inprobisatu bat, etxekoa, eta hain zuzen hor datza xarma, musikarientzat ere: ingurune familiar eta desberdina, are berrikuspenak, adiskidetzeak eta komunikazioa ahalbidetzen dituena.
Amets handia —berreskuratzen ari garena— urteko topaketaren bat eskaintzea da: Comalatsen Trobalaria. Gure etxearen aurrean jarri nahi dizkiguten aerosorgailuen mehatxupean dagoen proiektua, baina borrokan ari gara… eta irabaziko dugu. Eta egingo dugu… aurreikusitakoa baino pixka bat beranduago bada ere.
Eta hemen, kontzertu oso bat: Teresaren urtebetetzekoa, Gilad Atzmon-ekin, bitxitasun txiki bat gertutasunagatik eta interakzioagatik. Ikusi behar dira "slapstick comedians" gaueko une berezirantz, 1:15:45 minutuan… Teresa eszenatokian eta ni musikariak nahasten Porc Pie Hat kantatzen, Charles Mingusena Roland Kirkek hitzak jarritako bertsio batean, bere disko harrigarrian jasoa The Return of the 5000lb Man… gaueko "slapstick" unea…
Giladekin topo egin aurretik, jadanik maiteminduta nengoen Robert Wyatten Chic-en kantu baten bertsio batez, At Last I'm Free. Robert Wyatten behin eta berriz egin du; gero berak eta Giladek egin duten bertsioa besterik gabe bikaina da… Entzun ezazu… At last I'm free, I can hardly see in front of me… Askotan kantatzen dut, dutxapean, nire koan japoniar murrizketa hau eginez…
Era berean gertatu da, alboko kalte gisa, baladen disko bat: Danny Boy
