We hebben het genoegen gehad concerten aan te bieden met bekende en onbekende muzikanten, waarbij we genoten en hun voorstellen van jazz, flamenco en meer waardeerden. Bij ons hebben gespeeld: Jo Krause, Roger Mir, Robert Vermeulen, Jaume Vilaseca, Tali Atzmon, Stephen Keogh, Mátyás Gayer, Marc Hodgson, Gilad Atzmon, Rai Ferrer, Marjan Linnenbank, Alberto Cases "El Gato", Toni Abellán, Exequiel Coria en nog enkele anderen; zelfs ik ben het podium op gegaan om te zingen…
En we hebben ook jongleurs gehad zoals Martin Schwietzke, begeleid door gitarist Jérôme Tchouhadjian…
We zijn verliefd geworden op deze voorstellingen en persoonlijk heb ik vrede gesloten met Lluís Llach. Wanneer El Gato het zingt, verandert het, het wordt magisch… Het was bitter koud; ze konden nauwelijks spelen. We legden houtskool neer om hun handen te warmen tussen de liedjes door. Een zeer bewogen concert, maar heel mooi…
We herhaalden het met Albert, met minder kou.
Dit alles organiseren vraagt om hulp: Laura en Aldo, Olaf —onze vriend van het hart—, buren zoals Jorge, die opnames mogelijk maken… Het geheel heeft een geïmproviseerd, huiselijk karakter, en dat is precies waar de charme in schuilt, ook voor de muzikanten: een vertrouwde, andere omgeving die zelfs herenigingen, verzoeningen en communicatie mogelijk maakt.
De grote droom —die we nieuw leven inblazen— is het aanbieden van een jaarlijkse bijeenkomst: de Trobador dels Comalats. Een project dat bedreigd wordt door de windturbines die men voor onze deur wil plaatsen, maar we vechten… en we zullen winnen. En we doen het… al is het iets later dan gepland.
En hier, een volledig concert: dat van de verjaardag van Teresa, met Gilad Atzmon, een klein juweeltje vanwege de nabijheid en de interactie. Kijk zeker naar de "slapstick comedians" rond het bijzondere moment van de avond, op minuut 1:15:45… Teresa op het podium en ik die de muzikanten in de war breng door Porc Pie Hat te zingen, van Charles Mingus in een versie met teksten van Roland Kirk, opgenomen op zijn ongelooflijke plaat The Return of the 5000lb Man… het "slapstick"-moment van de avond…
Voordat ik Gilad ontmoette, was ik al verliefd op een versie van Robert Wyatt van een nummer van Chic, At Last I'm Free. Robert Wyatt heeft het keer op keer opnieuw gedaan; de versie die hij en Gilad daarna hebben gemaakt is ronduit subliem… Luister ernaar… At last I'm free, I can hardly see in front of me… Ik zing het heel vaak, onder de douche, waarbij ik het reduceer tot mijn eigen Japanse koan…
Ook is er, als bijkomende schade, een plaat met ballades ontstaan: Danny Boy